Владимир Трпковски и Силвана Божиновска од планинарскиот клуб Јелак од Тетово имаа успешна акција за искачување на највисокиот врв во Швајцарија, Дуфуршпиц на височина од 4.634 метри. Искачувањето на највисокиот швајцарски врв подразбирал прво искачување на врвот Брајтхорн на 4.162 метри надморска височина поради потребата од аклиматизација.
„Отидовме до Матерхорн глешиар парадајс гондолата кој не качи до 3.883 метри височина, па од таму спуштивме околу 200 метри, па потоа се искачивме на врвот Брајтхорн на височина од 4.162 метри височина. На самиот врв се искачивме за околу час и пол-два часа од прилика, ама заврши работата околу аклиматизацијата. По враќањето се одмаравме и собравме сили за наредните денови, опишува Владимир Трпковски како поминале двајцата во првата фаза.
Потфатот продолжил наредниот ден, до планинарскиот дом Монте Роса на 2.883, каде се стигнале по пет часа пешачење. Од домот до врвот Дуфуршпиц има 9,5 километри, висинска разлика 1.751 метар, со кратка делница каде се спуштиле па пак се искачувале. Времетраење околу 14 часови односно искачување и спуштање од домот, до врвот и пак до домот,
„Телефоните наместени за 01:45 часот бидејќи во 02:00 часот е појадокот и околу 02:30 тргнува до врвот. Врвот тежок, за разлика од лани, годинава има доста повеќе снег, па додека е ноќ, снегот е постегнат и може да се движиш по него, ги крие карпите под нозете. После доаѓа една кратка карпеста плоча, па пак на снег, кој овој пат го крие глечерот под нас, овој пат под нас врие краваси (пукнатини во глечерот). Одиме полека зад претходните групи кои ги водат поискусни водичи после продолжува релативно цел глечер. Има и сега по некоја краваса, ама многу ретко, доловува во детали, искусниот планинар,
Продолжи со објаснувањето дека искачувањето е константно, се забележуваат повеќе групи, се до 4.200 метри, по што следи искачувањето до кај 4.450 метри, кое Владимир го оценува како поприлично остро искачување.
„После острото искачување доаѓа првиот камењар на гребенот од врвот. Тука доаѓа техниката учена на качување кога треба да се поминат делови од карпи кои треба да се поминат или странично, или од горната страна, дури на некои места и скоро под некои карпи. Тешко е, ама одиме полека. После овој карпалок, се спуштаме на тесна патека од снег, а на двете страни провалија, па доаѓа вториот камењар. А да дојдеш до него пак мора да искачуваш по тесната патека, а на некои местенца мораш да користиш и цепин, баш во алпинистички стил. Искачување по карпалокот и конечно мала снежна ширина каде што едвај некако не собра нас двајца и претходната група од четири луѓе. Одмор и после тоа доаѓаме до местото каде што треба да се спуштаме со абзел. Ја чекаме групата пред нас да се спуштат пред нас до следното сидриште, за да ни отворат место. И така на четири пати, некако го сторивме и тоа, се спуштивме на Сребреното седло, некаде околу 120 метри пониско, па по приберувањето на јажето тргнавме назад, опишува Владимир.
Во домот се вратиле околу 16 часот, во отежнати околности, поради омекнување на снегот во кој се пропаѓало. За планинарите следувал и уште еден предизвик, како од алпските снежни врвови да патуваат назад до Македонија каде се високите летни температури.
ас
фото Владимир Трпковски